ORADAYDIM VE ŞİMDİ BURADAYIM

Sonunda, Özge, Evinde

2008-12-25T00:14:00.007+01:00

Solda; hevesle hazırlandığımın resmidir: şarap, ince puro, patentli fırında bol sebzeli et yemeğim. Sağda; Özge nihayet kapısının önünde

Solda; O kanepe bu anı çok bekledi, çook. Sağda; Benim önceden aldığım bir iki parça dışında neredeyse bütün bir ev iki Ikea arabasında.

Bütün bir haftasonu vida sıkmaktan avuçlarımız zonkladı kaç gün. Ossuuun:)

Delft'te Trappistenlokaal'da Emine, Richard ve Jose ile. Evimizde ilk misafirlerimiz, Alper ve Sevinç. Ve karşınızda Özge'nin sarı (ve Özgem gibi solak) bisikleti.

Netekim burda herşeyler pek bi hoş, pek bi tatlı. Duyurulur efem.

So may we stay,
forever,
young.

2008-11-14T20:55:00.006+01:00

2008-09-08T20:47:00.005+02:00

Ağustos ağzına kadar iş doluydu ya, doldu da eylüle taştı bi yığın. Türkiye dönüşü yaptığım listenin her maddesi tamamlanmış deil daha. Ama baya iş yaptım yalan deil. Kendi oturma iznimin uzatılması için başvuru ve Özgemin oturma izni başvurusu, en gıcıklarından başlamak gerekirse.

Ama en gıcıklarından başlamak gerekmez elbet. Hatta onların isimlerini bile anmasaydık iyiydi. Hallolmuş deiller zaten daha, bugünün tamamını misal, Hoofddorp'daki IND ile Rijswijk'daki IND arasındaki iletişimsizlikten kaynaklanan bir sorunu halletmeye çalışarak geçirdim. IND ile, belediye ile ve okuldaki personel bürosuyla bi yığın konuşma yaptım ve bi yığın yanlış anlamadan ve tekrar açıklamadan sonra elime geçen buralarda yaşayıp da bürokrasiyle yüz göz olan herkesin çok iyi bildiği aynı tavsiye oldu; "wait for 3 to 4 days, then.." Pıff.

Daha güzelinden konuşalım o halde; burada bir evimiz var artık. Bu da baya sıkıntılı oldu aslında, çünkü ben "Delftte yaşamaya devam etmek istiyorum" diye tutturdum uzun süre. Haftalar geçip de keyfim/kesem optimizasyonunda bir evin Delft'ten çıkma ihtimalinin zavallılığı netleşince, ve beni yurtta kapının önüne koyacakları günler bir elin parmakları seviyesine inince gidip Rotterdam'dan Özge'yle kararlaştırdığımız üst sınırdaki en gönlümüze göre olan evi tutuverdim. (Bu arada Delft'te öyle bir evi ucu ucuna kaçırdım ki, anlatmak bile istemem. Rüya gibi olacaktı, ah ulan.) Neyse ki pek çok meziyeti var tuttuğum evin, geniş, rahat, temiz, şirin (kapının önünden geçen bi kanalı bile var, ki önemli bi kriterdi benim için, illa ki Dutch bi şey olması içinde), merkeze çok yakın, istasyona bisikletle beş dakika, pencerelerimden biri büyük meydanın kilisesinin kulesini çerçeveliyor, içinde beyaz eşyası var, vs. İlk masrafları iliğimi kuruttu ama sorun deil, ilk defa parasız kalmıyorum.
Evde duran bi iki ufak parça dışında, "Ikea sen bizim herşeyimizsin" şiarıyla gidip olmazsa olmazların en ucuzlarını aldım, ama fazla hiç bi şey almadım, çünkü sevdiim gelecek, ilk evimizi birlikte döşeyecez:) Şimdilik budur:

Geçen hafta, yurttan çıktıktan sonra ve bu eve taşınmadan önce (nasıl diye sormayın, bütün eşyaların bir kaç defa farklı yerlere taşınmasını gerektirdi) Belçika'ya gittim ISCH konferansına. Pek bi bayıldım o ülkeye de. Konferans Ghent'teydi, ama ben sunuşlardan kaçıp kaçıp bir günü Brugge'de bir günü de Antwerp'de geçirmeyi becerdim. Üçü de çok güzel kentler. "Cennet vatanım"a dönmeden önce azıcık da buralarda mı zaman geçirsek diye düşünüyordum ki, konferansta tanıştığım insanlardan birinden Budepeşte'yle ilgili bi öneri geldi. Yıllar önce bi on gün geçirmiştim orda da, o da başka bi güzellik. Neyse, hele şu düşük ülkeyle işim bi bitsin de.

Sırasıyla; Ghent, Brugge, Antwerp. Çok güzel Orta Çağ bu kentlerin hepsi, diyodum ki, o Orta Çağ binalarının çoğunun 19-20. yydan yeniden inşalar olduğunu öğrendim. Yine de. Bi de Antwerp şaşırtıcı bi derece Baroktu. 'Katolik' kelimesinin yarattığı fark çok ortalıktaydı, netekim, toplamda.

Buradaki işim demişken, hocamla tatil dönüşü ilk toplantımızı yaptık. Sıkıntısız devam. Introduction'ı neredeyse değişikliksiz kabul etti. Öncelikli dert tasa bitsin, Çeptır Tuu diye devam o halde:)

Delft'ten bi de Jazz festivali geçti. O ölçekteki bi festival için çok hoş sürprizler vardı. Midnight Gypsies, bi Hendrix tribute grubu, gayet iyiydi, gitaristin bazen daha güncel bazı cambazlıklara girip özgün tattan uzaklaşması dışında, ama bütün geceyi arka arkaya bi yıın Hendrix şarkısını üstelik oraya Hendrix şarkıları dinlemeye gelmiş hepsini ezbere bilen bi kalabalıkla dinleyerek geçirmek pek leziz oldu. Leslie Nielsen, çok enerjik bir org-gitar-davul triosuydu (bas gitarda da klavyecimizin sol eli), eve dönmeden önce bi de eski kilisenin ordaki sahneye bakiim dediim için yakalamış oldum, gece ikiye kadar çıldırttılar beni, sonra uyku muyku kalmadı tabi, dönüp sabaha kadar müzik dinledim. Ertesi gün meydandaki büyük sahnede The Ploctones, funktan fusiona doğru aktılar ama en güzeli arada müthiş dolu dolu ve sert prog oldukları 2-3 şarkı vardı, çok yakışmış ellerine. Konserde yanımda bi önceki akşam Leslie Nielsen konserinde tanıştığım bi adam vardı, daha klasik jazz tarafındaydı o, yazık ki konserin bi kısmını o adamcaıza bunun güzel müzik olduğunu açıklamaya çalışarak geçirdim. İkna oldu fekat ben bi iki şarkı kaçırmış oldum.

Bayramda Ankaradayım, biletimi aldım. Büyük olaylar, önemli işler, malum. Sonra da en güzeli, en yırtınarak bekleneni, artık kalbimin yarısını orda bırakıp atlayıp uçağa dönmek yok, iki kişilik dönüş bileti, cebimde hollandadaki iki kişilik evin anahtarları, iki kişilik hayatın planları, oh be.

Oh be.

2008-07-27T16:50:00.003+02:00

Temmuz Özeti;

'ne çok gerek yok aslında netekim bu kolektif mektupların alıcısı olan güruh hep oradaydı zaten. Yine de not edilsin diye; Özgemi dizimin dibine getirme operasyonunun 2. pek möhim adımı hızlı ve verimli bir şekilde icra edildi (ilki Özge'nin tezini bitirmesi idi). Bu aşama, operasyonun başarısı adına ikna edilmesi gereken üç çok ciddi kurumun (Hollanda Göçmen Bürosu, T.C. Kültür Bakanlığı ve Şahin Ailesi) üçüyle birden ilgili farklı seviyelerde işlevsel dahice bir manevra olarak tasarlandı, kararlılıkla ve hızla uygulandı (çarşamba Türkiye, cuma tanışma ve isteme, cumartesi nişan, p.tesi planlandığı halde tek geri adımımız olarak perşembe nikah). Kendimizle gurur duyduk.

Sonra Umut ve Rabia'nın nişanı, ve sayesinde yıllar sonra Eskişehir (pek güzel göründü gözümüze), Ankara'da yeni kimlik ve pasaportlar ve Özge'nin burdan yapacağım başvurusu için gereken diğer belgeleri koşturmacası, ve sadece 4-5 gün kaldığı için Ege-Akdeniz yerine Karadeniz, Çakraz'da nihayet azıcık başbaşa kafa dinleme. Sonra yine uçaktan uçağa atlaya atlaya Delft. Ve Ağustos ağzına kadar iş dolu.

Olsun, çok büyüklerini hallettik. Böyle devam, buraların ve sunduğu her şeyin tadını artık beraber çıkarmaya başlayıncaya kadar:)

P.S. Tantanayla ilgili her tür foto facebookta.

2008-07-26T19:27:00.006+02:00

Haziran Özeti;

Çok sahneli, paralel konserli müzik festivali kavramına pek nefis bir Dutch dokunuşu. Ben sahneden sahneye koşmuyorum, kanal kenarında belirlenmiş yerlerden birine oturuyorum, biranın sandviçin satıldığı, gruplar tekneleriyle sıra sıra önümden geçiyorlar. Her tür ses donanımı teknenin üstünde, ellerinde fişle geliyor tekne, o noktadaki prize takıyor çalıyor, sonra fişi çekip gidince diğeri. Gördüğüm en şirin jazz festivali. Den Haag'daydı bu.

Şirin, Beestenmarkt'ta Hollanda maçlarından birini izlerken Olgu'nun bu insanlar için kullandığı tanımlamaydı, daha iyisi de bulunamayabilir. Takımları eski şampiyonları ezerken de öyleydiler, sonunda yenildiklerinde de. (Rusya'ya yenildikleri akşam küçük bir kavga çıktı ama çıkaranlar Rusya'yı destekleyenlerdi.) (Türkiye-Almanya maçını birlikte izlemeye gittiğimiz İspanyol arkadaş onlara Almanlardan daha çok benzediğimizin hakkını verdi; bizimkiler tac kazandığında darbuka çalıp göbek atılıyordu, aynı ortamda bi yığın alman da olduğunu anca almanlar gol atınca farkettik.) Netekim Türkiye'de Avrupa Şampiyonası izlemek ne kadar kasıcıysa böyle şirin bir enternasyonal ortamda izlemek de o kadar keyifli imiş.

Bi de küçük stüdyo denememiz oldu. Alper; Rize grubundan, burda masterda, Serdar; onun arkadaşı, direc-t'deymiş önceden, burda yaşıyo güzel adam, bizim olgu, bizim merve. Önce evde sonra stüdyoda 2-3 şarkı denedik arada eğlendik, ve her zamanki gibi işte, bazen de eğlenemedik. İyi oldu velhasıl, başkalarıyla çalma durumu, ne yaparsan yap, başkalarıyla çalmadan yerine gelmiyo.

2008-05-25T21:58:00.003+02:00

Öncelikle;

Ankara'nın bebekleri ikidir iki! Güneş bebek de geldi, keyfolduk. Lakin, dostlar, fotoğraf gerek el memlekettekilere, hadi bi zahmet. Bi zahmet.

Sonracıma;
Cuma gecesi, The Hague Jazz.. Akşam 6dan gece 2ye 10 kadar sahnede 30 küsür grup. Hem de öle böle diil. Şöle açıkliim:

Bazı şanssızlıklar oldu tabi; Hiromi çok hoştu (pianoda acaip velet bi japon kız, gayet iyi fusion) ona takıldım Mike Stern kaçtı, Truffaz'la Stanley Clarke çakışıyodu, ööle dinleyici olmak yetmez bazen fan olmak gerek dedim Truffaz'ı seçtim, Clarke kaçtı, falan. Sonuçta ordan oraya koştum bütün gece. Gece 2'de haliyle tramvay bitmişti istasyona kadar yürümek zorunda kaldım, olsun. İstasyonda Delft treni film gibi parmaklarımın arasından kaçtı, 3:41 trenine kadar bekledim, olsun.

2008-05-15T22:24:00.006+02:00

Şimdi buradayım,

şimdi yokum...

Hayat.. geçen haftaki 'yerleşiyor hissetme' paragrafından sonra, olana bak. 13 Mayıs salı günü, yine üç güne uzayan bir haftasonu tatili dönüşü, koca mimarlık fakültesi binası çıra gibi yandı. Üst katı basan suyun 6. kattaki kahve makinasında elektrik kontağına yol açması sonucu 9 gibi başlayan yangın bir türlü söndürülemedi ve 6-7 saat içinde bütün binayı sardı. (Bir kaç ay önce değiştirmişlerdi o makinaları, en başından cenabettiler zaten, öğrencilerle bizim aramıza fitne soktu o makinalar. Eski makinalardan beleş kahve alabiliyordu öğrenciler de, bunlardan sadece biz. Sağda solda unutulan staff kampüs kartları geri gelmemeye başladı sonra.) Akşam yanlış hatırlamıyorsam 5-6 gibi, artık sönmüştür herhalde diye düşünürken Alper beni evden arayıp bizim kanadın çöktüğünü söyledi. Binanın çöken çeyreği, Emre hariç, hepimizin ofislerinin olduğu koridordu. 5. katta ben, Tania, Fransisca, Augustina; 6. katta Jose, İrem, Wei Chan, Bige, İpek; 7. katta Alper, 9. katta Olgu, Ekim, Egbert, Ali Hoca, 11de Esra. Hepimiz o kanattaydık. Hoş, binanın ayakta kalan kısmında da bişey kalmadı ya. Hiç yaralı yok bereket. Kesin durumu daha kimse bilmiyo ama kayıp korkunç; kütüphanede, arşivlerde, hocaların odalarında onbinlerce kitap, çizim, slayt, harita. Bir yerlerde orjinal Rietveld ve Corbusier sandalyeleri duruyormuş, bir sergi için. Ali Hoca'nın 500 civarı kitabı hep ofisindeymiş. En acısı da, emeğe gelen. Pek çok doktora öğrencisi ve araştırmacı acı bir şekilde öğrendi ki, hepsi aynı odada duran 2-3 kopya back-up değildir.
Benim bir kaybım olmadı, ofisteki bilgisayardaki her şey evde yedekliydi. 3-4 kitap sadece.
Ama kayıp hissi, işte, oluyo yine. 8 aydır zamanımın yarısı orda geçiyordu. Garip.

Başka anlatacaklar vardı halbuki.. Oude Kirk'te, eski kilisenin karşısındaki Yunan lokantasındaki nefis yemek. Haftasonu plaj macerası, Kuzey Denizi'ne girmek (ve aynen çıkmak). Vesaire. Hayat.

edit: Gazeteler itfaiyecilerin Rietveld ve Corbusier sandalyelerini kurtardığını yazıyor. Bari.

2008-05-06T22:20:00.008+02:00

Bahar geldi buralara! (Ya da yaz belki, hollandalılar anında askılı-şort-parmakarasıterlik'e geçtiklerine göre görüp göreceğimiz sıcak bu herhal.) Uzun güzelim bisiklet gezilerine sonbaharda kaldıımız yerden devam o halde:)

Bi dizi tatil. 30 nisan, kraliçenin doğum günü (bunun diil, annesinin. ölü olanın doğum gününü kutluyorlar), 1 Mayıs (insan gibi 1 mayıs, bizdeki gibi cop kaşıntısını giderme ve insanlar tarafından yönetilmediimizi hatırlama bayramı diil), sonra 4 mayıs, 2. dünya savaşında ölen hollandalıları anma günü (schindler listten hayat güzeldire ne kadar anti-nazi filmi varsa gösterdiler tvde), 5 mayıs da mahiyetini tam kavrayamadığım bi dini bayram..

Kraliçe gününü Alperlerle amsterdamda diil delft'te geçirdim. güzeldi buralar da, yine bi yığın bit pazarı, her sokak ve meydanda sahneler, arka arkaya konserler, insan seli, bira. koca bi kent hep beraber eğlenebiliyo bu insanlar, hatta o gün, koca ülke, tek tek her kent.

Başka; Dave Douglas Quintet'i dinledim. Dünya çapında möhim bir jazz adamı Rotterdam'da küçücük bi salondaydı, ve o salonun da yarısı boştu. Konser muhteşemdi, dolu dolu müzik işte. sadece dedim, bi gitar lazımdı, yokluğunu hissettim ben, gıcık Jose de dedi ki, evet ben onları lizbonda bill frisell ile birlikte dinlemiştim, haklısın. (gıcık, çünkü hep böle, kimin adını ansam, he evet ben onları şu yıl şurda dinledim, şunları 3 kez dinledim, bunları 5 kez. kıskanıyo insan.)

8 ay oldu buraya göçeli. artık bir yerleşme hissi oluşuyor yavaştan. bişeyler alıyorum kendime, ihtiyaçlar, eşya (;şeyler). amfi aldım gitara, kolon aldım bilgisayara, yeni bir kitaplık oluşmakta (ama yaşlılık işte, yeni kitaplardan çok ankaradakilerin ingilizceleri bunlar). sonra başka işaretler var; kimseyle sözleşmeden buluşmak her zamanki yerlerde, her öğle yemekten sonra kahve içmeye gittiğimiz yerdeki kızın biz bişey söylemeden "1 espresso, 1 regular, right?" demesi, tam "sigara alacaktım ama kalmamış herhalde" diyip çıkarken ben, ispanyol bakkalın "seninki gauloisesdı di mi" diyip tezgah altından bir tane çıkarması. falan. güzel şeyler bunlar.

Bir de doğum günüsü geçti:) Alper ve Sevinç'in Beestenmarkt'ta apple pie üstü mum sürprizi:) Yurtta internet sorunu, hiçbir yere bağlanamayıp sadece skype çalışıyorken özgemin bana skypetan facebookdaki eş dost mesajlarını okuyuşu:)

Müzik; şu aralar dönüp duran Gentle Giant. Özellikle 70den ilk albümleri. Bu albümle ilgili çok sevdiğim şeylerden biri kapağı olmuştur her zaman. Bir kapak grubun (ve o albümün) adına ve müziğe bu kadar yakışır. Hem de nasıl sevimli, nasıl sevimli:)

2008-04-20T21:41:00.004+02:00

Yazmayalı;

2008-03-23T20:22:00.007+01:00

Bir paskalyayı daha idrak etmenin bilinciyle cumayı pazartesiye bağlayan tatilin keyfini sürmekteyiz:)

Escher müzesi. Gördüğüm en keyifli, ilgi çekici, eğlenceli müzelerden. Zatın kendisine olan hayranlığımızın da etkisi olsa gerek, ama yine de 4 saat içeride kalıp museum-fatigue denen şeyi hissetmemiş olmamız müzeye de bir pay çıkarıyor.

Den Haag. (ya da the Hague. Ya da, komik derece geç farkettiğim üzere Lahey. "aa, Lahey'le Hague aynı şey miymiş?". ilahi bilge.) Fani gözlerim şu dünyada bir Meier binası da gördü sonunda. (Richard Meier 1. sınıfta ilk kahramanlarımdandı)

Akşam kızlarla Rotterdam'da bir osmanlı restoranında yemek. (Oğlan milleti memleketlerinde hep, Jose dahil.) Rakı, meze, kahve, fal; tam. Herşey lezzetli ama porsiyonlar pek küçük..

2008-03-19T21:17:00.001+01:00

Pek güzeldi yine oralar..
Ama her seferinde Türkiye'den döner dönmez, anında grip. Uff.

2008-03-04T00:14:00.007+01:00

"All of us have a place in history. Mine is clouds."

R. Brautigan

(Bulutlar çok hızlılar burada. Yine öyleydi bugün.)

2008-03-01T18:06:00.006+01:00

(Okul-ev; ev-okul)

Ankaraya geliyorum yine!

hehehe.. geliyorum işte. Danışmanım bir aylık bir izne çıktı. Ve o, gittiği zaman ulaşılmaz olan insanlardan; cep telefonu kullanmıyor, çok mühim olmadıkça evinden aranmaktan hoşlanmıyor, mail yazabilirsiniz, ama açıp okumayacaktır, çünkü maillerini gündelik olarak okuldaki bölüm sekreteri kontrol ediyor, yazdığınız şeyi basıp masasına koyuyor, yani ancak okula geldiği zaman görecek. Ben de ofis arkadaşım ve 9 yıldır aynı kadının öğrencisi olan Tania'ya dedim ki "e madem Fransisca bizi terkedip gitti, ben de gidip sevgilimi görsem, olmaz mı?". O da dedi ki "olmaa mı, kimsenin haberi bile olmaz merak etme, gerekirse ben seni idare ederim." Hehehe. Kim tutar o halde beni :)))

Bu konuda böyle acaip bi şey var. Zaman geçtikçe alışılır di mi, bir sürü şeye. İlk geldiğimde 4 ay ucu ucuna dayanmıştık, sonra christmas yetişmişti. Şimdi daha 2 ay oldu ve özgem her zamankinden fazla gözümde tütüyor. Nasıl olacak bu işler?

Demek istediğim; buraya "daha iki ay oldu biliyorum, ama okulda önemli işlerim var, odtüyle delft arasında çok mühim bilimsel bir köprüyüm ben, o yüzden gelip gitmem gerekiyor" ya da "araştırmamın çok önemli bir aşamasında taze dataya ihtiyacım oldu, o yüzden alan araştırması yapmaya geliyorum" falan yazmak isterdim, beni olduğumdan daha önemli bir insan gibi gösterirdi. Ama deil. Ben sevgilimi özledim, ve bir fırsat var geliyorum. Bi de hem, Deniz bebeği özledim, bi de hem, dostlarımı özledim. Öle. 4-14 Mart Ankara.

PLAYLIST

Bu sefer bi temamız bi bütünlüümüz yok pek. Bi 10 gün Ankara'da olacaıma ve Hollanda günlüğüne dokunmayacağıma göre, iyi bi şii bırakayım dedim sadece.

1. Estimated Prophet: Bilmeyenler Dead'i bol hipi beslemeli bi country grubu diye bilirler, ama buyrun bakalım; benim hayatım boyunca dinlediim en güzel reggae, en doyurucu reggae (ki bi tane daha var Dead'den böle; Crazy Fingers).

2. Cosmic Debris: Zappa. Fazla söze hacet yok.

3. Cadence and Cascade: Önceden bu albümden Schizoid II diye bilinen şarkıyı koymuştum, bu da Talk to the Wind II sayılabilir. Crimson'un lehine, her iki II de özgün referans şarkıdan daha güzeldir (bence). (benim lehime; bu şarkıyı bi zaman şarkıyı bilmeyen insanlara çalıp söylemiştim, sonra şarkıyı dinlediklerinde, evet biliyoruz bu şarkıyı dediler.)

4. Anonymous: Son Truffaz albümünden. Daha az jazz trompetçisi, daha çok şarkı yazarı olmaya başladığı albüm bence o. Bu şarkı da o durumun en net hali. Çok güzel. Üzüntülü. (Ama açıkçası ben anlamadım, how J. D. Salinger repaid his dues. Nasıl?)

5. Leave of Absynth: Yakın zaman progressivelerden. Frogg Cafe, aslında Frank Zappa Tribute niyetiyle kurulmuş bi grup. Bu şarkının bende çok özel yeri vardır, ama şarkıyla deil yerle ilgili bir özellik. Özgeyle Kalkan'a gidiyorduk, daha önce Kastamonu'ya giderken edindiğimiz aynı player'ı iki çift kulaklığa bağlayan çıkışı takmış müzik dinliyorduk, ikimiz de uyumuşuz ben bu şarkı çalıyorken uyandım, karanlık otobüs, güzel müzik, özgenin tatlı uykuda yavaş yavaş inip kalkan göğüs kafesi, uyku mahmurluğu.. Mutluyum ulan! şarkısıdır bana; sadece paylaşıyorum yani, şarkıyı tek başına sevmek zorunda diilsiniz.

2008-02-28T22:27:00.005+01:00

Çeşitlilik de güzelmiş be. Elbette Efes'in yeri başka, hele de kahverengi tombul şişenin. Ama burası da bira cenneti Belçika'ya iki adım, ve konuştuğumuz tamamen bambaşka bir seviye. Bazı akşamlar, özellikle evde yemek pişireceğim zaman, market alışverişine bi iki de bira ekleniyor (yerken değil de özellikle pişirirken severim ben). Marketteki çeşitlerin büyük çoğunluğunu elden geçirdikten ve mutfaktaki şişeler epeyce biriktikten sonra artık belgeleyip atayım dedim. Şu 6 ayda yukarıdakileri denemişim. Bazıları Belçika diil, ama favoriler hep Belçikadan. Bi tane favori yok, farklı zamanlar için farklı tatlar. Öyle Leffenin triple'ı, Duvelin gold'u, Grimbergenin brown'ı güzel diyecek kadar hakim diilim zaten. (Bilgi için buyrun okuyun). Benim gibi bira sever bir insan için tatlı bir sınıf atlama oldu.

2008-02-25T18:52:00.004+01:00

Üzüntülü

şarkılar da dinleriz, hem de başka bir severek. Bu kelimeyi kullanmaktayım ben yıllardır (üzüntülü), ve bir çeşit inatla, ve çok severek, çünkü biliyorum ilk seferde kulağa yanlış geliyor, uydurmaymış gibi, ama var böyle bir kelime; 1. üzüntüsü olan, 2. üzüntü veren, 3. zarf olarak üzüntülü bir biçimde (TDK). Üzüntülü bir şarkı dendiğinde, işte bu üç açıklamanın tam bir birleşimi oluyor; üzüntüsü olduğu için üzüntü veren anlamında ve bu bir zarf (çünkü bilinir ki bir şarkı en iyi halinde bir isim değildir, bir fiiildir, o halde onu niteleyen de bir sıfat diil; bir zarf). 'Üzücü' bir seçenek olarak önerilebilir, ve yanlış olur. 'Üzücü bir şarkı' mesela şu anlama gelir: "Abi bu herifler güzel müzisyenlerdi, bu boktan şarkı yakışmamış, üzücü olmuş". (Çünkü üzücü sıfat oluyor, işte, şarkı isim halindeyken.)
"Sad man" derler, aynı kelimeyle "sad song" derler. Biz "üzgün adam" deriz, ama "üzüntülü şarkı" deriz. Bazı şeyleri de biz daha iyi biliriz.

Bi de şu, en:
rembetiko

2008-02-19T14:26:00.007+01:00

Mars Volta'nın yeni albümü; The Bedlam in Goliath. Her sene tam en ihtiyaç duyulan zamanda:) Bu adamlardan başka takip ettiğim, yeni işlerini beklediğim kimse yok ki.. Dinliyorum daha. Şimdilik; hayal kırıklığı değil. (Yarattıkları beklentiyle düşününce, gayet olumlu bi ifade bu).

Delft'te Blues festivali. Çoğu yerel küçük gruplar, küçük barlarda. C.tesi çoğunlukla, bi yığın barda bi yığın gruba, kısa kısa. Ama perşembe gecesi, açılış konseri T-99 diye bi grup, muhteşemdi. Geniş bir tarz dağarcığı, son derece yetkin bir gitarist ve davulcu, ve her ikisini de gayet iyi taşıyan bir basçı. En iyisi bu işten müthiş zevk alan, herkesten çok kendileri eğlenen bir grup. "Bunu Tom Waits söyleseymiş keşke" dediğim harika bir şarkıları vardı, Jose başka birini Cohen sandı, değildi, ama Jose de haksız deildi, bir tanesi baya baya erken dönem Nick Cave. Blues'larda 'roots' ya da r&b değil daha rock'tılar, ki bu çok iyi bi şii. Bir iki tanesinde iyi cinsinden psychedelic tatlar vardı, hatta birinde gayet ağır, ama o şarkılarda da seyirci çuvalladı, müzik ağırlaştığında o kadar kolay ilgileri dağılıyor ve çan çan muhabbete başlıyorlar ki dinlemek zorlaşıyor. Pek uzatmadılar o kısmı, ama öyle bir yönelimi gaza getirecek bir dinleyiciyle çok muhteşem olabileceklerini hissettirdiler. Sondaki boogie ve bisten sonrası tam bir seyirci nasıl coşturulur dersiydi; "amen to the spirit of rock'n'roll"!. davulcu baştan sona şovmendi zaten, sadece davul solosu sırasında ayağa kalkıp bir yandan çalmaya devam ederken davulun etrafında tam bir tur attığı zaman değil:) Ama garibi, gece eve gittiimde açıp myspace sayfalarına baktım, sahnede gümbür gümbür çaldıkları tüm o nefis şarkılar albümde öle uyuz, bildiin, vasat şarkılar.. Bu piyasa, müziği de öldürüyor müzisyeni de, ben onu anladım valla..

Sonra cuma günü, festivalin ikinci günü, danışmanımdan bi mail, bilge, hala senden yeni bişii bekliyorum.. Off. 3 ay durdun, aramadın sormadın, sonra blues festivalinin ortasında mı aklına geldim hocam yaa. Neyse iyi kötü, ne yardan ne serden vazgeçtim haftasonu. Gerçi ser kısmından daha emin değilim, yani yaptıklarımdan bişiler paketleyip verdim ama, ben olsam yutmazdım.

PLAYLIST
Mars Volta, tabe ki. İkinci albümlerinde yakaladım ben onları, 2, 3 ve son albümden birer şarkı o halde. Day of the Baphomets yaptıkları en iyi şey bence. 9 dakika bi şarkıyı ilginç tutmayı başarıp o noktada en güzel kısmının geldiği, falan. Askepios yeni albümden en sevdiim şarkı deil, en sevdiğim olan kısım kısım önceki albümlere benziyor. Bu yeni bişii, bu albümün havasını daha iyi veriyor. Karanlık bişi. Hepsi sertçe şeyler bu arada herkese uygun olmayabilir.

2008-02-12T18:30:00.000+01:00

Bu insanlarla ilgili en sevdiim şey, (prog muhabbeti gene. "prog" da "progressive rock"ın eş dost arasındaki adı oluyor) bunun tarih bilmekle ilgili o en devrimci yönün en bariz örneklerinden birisi olması. Malum, günümüz dünyası (ki günümüz dendiğinde geniş bir zaman aralığına denk geliyor, mesela 1984'ün disütopik bir gelecek kurgusu olduğu zamanı kapsayacak kadar, en azından) tarihle ilgili 'her şey zaten her zaman az buçuk bugünkü gibiydi" şeklinde bir dezenformasyon üretir. Ama tarihin kendisi, her konuda, bazı şeylerin bugün için akıl almayacak kadar farklı olduğu, ve en önemlisi, o zaman için bunun 'normal' olduğu bilgisini barındırır. (Ve dolayısıyla bugün için anormal olanın yarın tekrar normalleşebileceği nosyonunu). Bu insanlarla ilgili olan şey de şu ki, bu adamlar bugünkü cazcılar gibi, ya da ne biliim bi dönemin "atonal müzik"i gibi değillerdi; evet karmaşık, tek dinleyişte kolayca içine girilemeyen, zor bir müzik üretiyorlardı, ama popülerdiler; evet avan-gard, öncü, yenilikçi, hatta deneyseldiler, ama konser verdikleri zaman stadyumları dolduruyorlardı, albüm yaptıkları zaman bütün bir gençlik dükkanlara koşuyordu. Zaten kendileri de 20lerindeki heyecanlı insanlardı, zamanın kendilerine tanıdığı şansı kullanmaya çalışıyorlardı, o yüzden 80'ler tüm antiteziyle üzerlerine yıkıldığında çoğunun kafası karıştı. O zaman için, (70lerde) onlar ne müziğin elitleriydiler, ne de underground'dular. (nasıl gıcık bir isim.. geçen sene ankara'da nefes'te ankara psychedelic bilmemnesindeydik, herkes çok 'underground' olduğu için çok mutluydu, ama 'disko'ydu orası, fazla hiçbi şi deil. başka zamanlar baba zula'yı da canlı dinlemişliğim oldu. Yazıklar olsun diye ağlaya ağlaya ve koşa koşa eve gidip Umma Gumma'yı çaldım.) Onlar zamanın ruhuydu, (mtv'nin bizi ikna etmeye çalıştığı üzere 70lere dair zamanın ruhu micheal jackson'ın thriller'ı da deildi, disco da deildi. biri sonradan geleceğin işareti, diğeri, çoktan eskimiş olanın zamana uyma çabası. popüler kültür tarihçileri genelde anakronistik bir hata içindeler, 70leri david bowie, lou reed, marc bolan gibi insanlara bağlamaya çalışırken, onlar hep sonra gelecek olanın öncüleriydiler . bugünün ruhuna daha tanıdık gelen isimler; o yüzden öne çıkıyorlar. ama o zaman olan, ve sonra asla olmayan devasa başka bişi vardı.)

Bu, işin dünyayı ilgilendiren kısmı. Bir de beni ilgilendiren kısmı var. Ben bu isimler arasında hep "kendi cinsi"mi buldum. (Sevinç'in dediği gibi, aidiyet objeleri). Jose'den bahsetmiştim burda, o portekizden ben türkiyeden kalkıp delfte geliyoruz, ve iki üç hafta önce bi cuma gecesi beraber oturup sabaha kadar crimso'nun bir konser videosunu izleyip bira içip harika vakit geçiriyoruz. (levin, bruford, belew'li olan crimson. 70ler deil, çok daha sonraki bi line-up, ama en iyilerinden birisi.) Ondan önce, yıllar önce; finlandiya'dan odayla ortaklaşa açtıkları from wood to architecture sergisini toplamak için gelmiş adamı ağırlıyoruz, mesela, bu adam sergi açılışına gelen müzenin önemli insanlarından birisi deil, toplayıp gidecek basit bi teknisyen, o yüzden onun vaktini hoşca geçirme işi sadece bize kalmış, biz de tutup onu rakı içmeye çıkarmışız, fasıllı falan bir yere. uzun süre "bak bu rakı, böyle içilir, bu da türk kahvesi, o da böyle içilir" geyiğle geçiyor. Sonra bi noktada "gitar vardı elinde biz seni havaalanından almaya geldiimizde" denecek oluyor. 15 dakika sonra, masanın geri kalanı zoraki muhabbetten azad olmuş olmanın rahatlığında kendi kendine muhabbette, biz ikimiz; "bruford crimson'a gittikten sonra yes bitti bence", "katılmıyorum, yes zaten artık bitmişti, bruford akıllı olandı, erkenden daha yaratıcı gelecek vadeden yere gitti" muhabbetindeyiz.

(22 Temmuz 1972. Melody Maker; "Yes Man to Join Crimson". Bruford'dan bahsediyo. Bir davulcu o.)

Ondan da önce, Khalid vardı, Lübnan Amrikan Üniversitesi'nden değişim programıyla ODTÜ'ye gelmiş bir Filistin'li. Beraber Ali Hoca'nın 18.yy osmanlı dersini almıştık. (Osmanlı vs. emperyalizm falan diye konuşurken "neyden bahsediyosunuz siz, osmanlıdan büyük emperyalist mi vardı, empire sa, empire işte diye çıkışmıştı bize). Dönem boyunca hiç bi muhabbetimiz olmamıştı, sonra Ali hoca bizi istanbula geziye götürmüştü, 2-3 gün gezmiştik beraber, yine hiç. Sonra artık ankaraya dönmek için garajda otobüs bekliyoruz, hava sıcak, üstündeki kazağı çıkardı, altından bi sun ra tişörtü çıktı. gittim yanına dedim, "bu bildiimiz cazcı olan sun ra mı?". Sonrasında otobüste geceyarısına kadar, daha doğrusu ali hoca bizi uyuyun artık çocuklar diye uyarana kadar nefis muhabbet. Progressive'e mesafeliydi gerçi o, şimdiye kadar duyduğum en akıllı şeylerden birisini söylemişti; "70lerde rock'a yakınlaşan cazcılar yeni bi tür icat ettiler, adına 'fusion' dediler, bu kötü bir isimdi, aynı dönemde caza yakınlaşan rockçılar kendi müziklerine 'progressive' dediler, bu bin kat daha kötü bir isimdi" diye. (haksızlık ediyor tabi, prog'cuların tek yönelimi caz deildi ki..) Ama "bana bir 'all-time favourite' söyle" muhabbetinde "floyd, echoes" demiştim:) hehe, sonraki bir yarım saati bu şarkıyı ne kadar çok sevdiğini anlatarak geçirmişti.
Böyle işte. Bunlar benim türüm. Ki daha ne Melih'in, ne Ernur'un ne diğer kardeşlerin adını anmadım:) Güzel bişi işte bu, çok güzel. İnanın bana.

PLAYLIST:
Hepsiyle ilgili bişiler yazmak abes, eninde sonunda benim de yapacaım ctrl-c ctrl-v. Grup isimlerini wikipedia'ya girin işte, bilgi orda var. (Çok süper güzel bişi di mi bu wikipedia, çağımızın bir bilgi devrimi varsa eğer, yani daha önce yapılmamış bişey, o da bu. Ekşi sözlük ne kadar zavallıysa bu da o kadar güzel bence.) Ama kişisel bişiler sölemek gerekirse;
Gong'un müziğindeki mizaha bayılıyorum. Müzikal bi mizah, müzikle ilgili olan deil, müzik yoluyla aktarılan bi mizah. Marsupilami'nin "busy drummer" denen davul tarzını seviyorum. Eat That Question'ı koymamın sebebi ne zamandır Zappa koymuyor olmak deil, bi önceki gönderide Fender Rhodes'tan bahsedilmişti, alın işte size Rhodes, zirvesinde. Bu Mothers'ın george duke'lu zamanları, bu şarkı da, elbette Zappa'nın dehası yanında, Duke'un elinden Rhodes'un tepesi işte. Fender Rhodes ile çalınmış en muhteşem notalar (Herbie Hancock başta olmak üzere cazcıları saymassak) burda işte. (yine önceki gönderiyle ilgili mid-term sorusu; zappa'nın gitar solosunda apaçık bi şekilde Hendrix olduu bi yer var?). Crimson; bu şarkı Schizoid II olarak da bilinir. I incisi; 21st Century Schizoid Man, 69'da Crimson'un Hyde Park'ta Rolling Stones'dan akşamı çaldığı efsanevi çıkış zamanının şarkısıdır (Crimson o akşam Rolling Stones'un açılış grubu olacaktır güya, ama ertesi gün herkes "Stones neyse ama Crimson diye bi grup vardı uff o ne ööle" havasındadır). Ben buraya bi Crimson koyacaksam bu stüdyo kayıtlarıdan biri olur zannediyodum. Ama onlar her yerde zaten, gidin bi dükkandan alın.Bu "King Crimson Collectors Club"dan 72'den bi küçük canlı kayıt. (Ayrıca Crimson'ın canlı olsuğunda stüdyodaki kadar tat vermediği fikrim, en sevdiğim albümlerden biri olan "starless and bible black"in tek şarkı hariç tamamının canlı emprivizasyonlardan kesip biçilerek yapıldığını öğrendiğimde sıçmıştı.) (Bu albümle ilgili 'anlatmazsam ölürüm' bi hikaye var: Albüm kapağında her şarkının yanında, malum, o şarkının kime ait olduğunu söyleyen referanslar vardır; onlar o şarkıyı 'yazmıştır' diğerleri onlarla beraber çalmıştır. beatles'tan beri yani (lennon & mc cartney). Bu albümde bir şarkıda davulcunun da ismi geçer, ama o şarkıda hiç bir davul, vurmalı çalgı yoktur. Ama davulcunun adı şu ifadeyle geçer: "For his contributed silence".. Hadi oturup bunu düşünelim:)) Erken zamanlarından çok tatmin edici bir Crimson performansı işte. Sonra; BiGuru Guru. Kan! guru. Kan! guru. Hehehhe. Bi de Yes. Çok adı geçti diye. Bu şarkıyı vietnam'dan dönen askerler için yazmışlar. "Yours is no disgrace" diye. Eğer ilk kısımlarına katlanırsanız sonra çok daha hoş bölümleri gelecek. Güzel melodi zaten. mahavishnu orchestra; bu işte Khalid'in dediği progressive'lerden deil de fusion'lardan sayılanlardan. Halbuki al John mc Laughin'i vur Robert Fripp'e yani. Olağanüstü muhteşem güzel bir şarkıdır, yerinde durabilene aşkolsun! Sıradışı bir gruptur, çok özeldir yerleri..

2008-02-06T13:57:00.000+01:00

Geçen günkü Felt muhabbetiyle ilgili bilgi güncellemesi:
(Weeping Mama Blues'u sevdiniz mi bilmem, ben bayılmıştım, hem de albümdeki en iyi şarkı o diil, aslında bi tane en iyi şarkı yok, 5-6 tane her biri birbirinden iyi, oturmuş güzel şarkı var o albümde, az çok da farklı tatlarda)
Bu Felt, müzik blogları arasında baya popüler oldu son zamanda, her biri albümü ya da albümü veren blogları linkleyen bi yığın 70ler blogu var. Onlardan birisinde şöle bir bilgiye rastaladım; (Bu kadar iyi bir ilk albüm yapan bir grup nasıl olur da sonra silinir gider diye sorduktan sonra demiş ki:) "Bunu ilk kez yayınladıktan sonra grubun basçısı bana yazdı ve dedi ki, albümün çıkışından hemen sonra, grubun o sırada 17 yaşında olan [oha! hayata küsmek için bi sebep daha] gitarcısı ve şarkı yazarı esrar bulundurmaktan tutuklanmış. 1970, Alabama. Ciddi bi şey. Bu kadar. Grubun sonu"*. Yazık ulan.

Geçenlerde Dizzy'de hep beraber otururken, Olgu bir uçak maketiyle çıkıp gelmişti oraya, bunun muhabbeti yapılırken ben de demiştim ki, ben de çok hevesliyim aslında bu maket işine, özellikle gemilere, ama girmek istemiyorum çünkü biliyorum ki ben böyle bana çok haz veren şeylere girdiğimde çıkamıyorum, başka bişeyle ilgilenmez oluyorum. Dalmak da böyle bi şey, alperle sevinç ne kadar ısrar etmişlerdi, o işe girmememin tek sebebi çok seveceğimi biliyor olmak. Yok be demişlerdi masadakiler, iyi oluyo böyle, iş yaparken ara sıra kafanı dağıtacak şeyler. Ben de dedim ki, evet işte tam olarak, sorun şu ki onlardan bende bolca var. Emin olun, benim şu hayatta sıkıntısını çekmediğim bi şey varsa, o da kafamı dağıtacak bişi bulmak, o kadar çok var ki bunlardan, pek çoğunu ihmal ediyorum. Maksat yapmam gerekeni değil de bana haz vereni yapmak olsun, onlardan bana hayatımı kazandırana sıra gelmiyor ki. Buraya ilk geldiğimde go'ya sarmıştım mesela yine. Sonra? Pıf. Aylardır oynamıyorum. Tekrar heves ettiğimde ign'de 19 kyu'dan 10 civarına tekrar yükselmem gerekecek. Şifremi bile hatırlamıyorum ki. Araya gitar giriyor, yok T. S. Eliot giriyor. Şimdi de müzik blogları işte, tekrar. Geçen kış her gün 3-5 saatim aralarında dolanarak geçmişti. Şimdi tekrar. Ne çok birikmiş, oh, nasıl iştah açıcı, nasıl heyecan verici.

Bi grup işle, hiçbirisinde profesyonelleşmeye zerre kadar heves etmeden, hepsiyle sınırlı dönemlerde sınırsız bir tutkuyla ilgilenen bi insana yönelik bir kariyer çizgisine ihtiyaç var. Oğlumuz ne iş yapar? Efenim ben 10-15 kadar konuda çok güzel muhabbet ederim. Englişlerin bu mealde bi deyişleri var di mi, jack of all habbits master of none diye. Belki azıcık kasıp kuramsallaştırmalı bu pozisyonu. Ben varoluşumu tek bir perspektife indirmeyi reddediyorum, ve dünyadan bu halimle beni ve benim gibi insanları beslemesini talep ediyorum, diye. Bu dünyada bununla karnımı doyurmak için bunun kitabını yazmam ve seminerlerini falan vermem gerek. O da işte vişıs sörkıl. Gerçi niye şikayet ediyorum ki, akademisyenim işte ben. Şu tezi bitirip rüştümü ispatlasam sonra kim tutar beni, otur bi "go and design" yaz, sonra otur "progressive rock and modernism" yaz. falan. dünya da seni beslesin di mi. di. diil yani. akıllılarının "türban takma özgürlüğü"nü tartıştıkları bir ülkede, allaaşkına, kimi kandırıcaz. e hollandada kalalım o zaman. bambaşka bi yer di mi: iktidardaki partinin adını alabilir miyim? "hıristiyan demokratlar". yes. ho ho ho.

Giriş, gelişme, sonuç hep birbirine girdi di mi. Şunu demeye çalışıyordum; müzik bloglarına sardım yani son zaman, tekrar. İki birbirinden çekici izlek var orda; biri sonsuz keşifler dünyası. zamanında bi tane albüm yapıp kaybolmuş alabamalı, alman, isveç gruplar. Japonya'dan, Çekoslavakya'dan, 70lerin jazz-rock grupları (hata deil, gençce olanlar için, böyle bir ülke vardı bir zaman; Çekoslavakya), özbekistan'dan progressive, özbekistan'dan. (bu bana sürpriz deil tabi, ben, mesela, azeri yuhuu'yu -böle mi yazılıyodu?- dinlemiştim çok önce. sovyet deneyiminin berlin duvarından ibaret olmadığını biliyorum yani.)

İkinci yol, zamanında kıçımızı yırtıp bulduumuz ama kaset teknolojisi outdated olduğundan beri duymadığımız albümlerin peşine düşmek. Buna bazı anahtar şarkılarla başlamıştım zamanında; temple of the king (kim 16-17 yaşını onsuz geçirmiştir ki), cream, strange brew; direk italya 98 yazı geliyor, lennon how do you sleep at night, normal stüdyo versiyonu deil, şu nefis slide gitarlar olan; dikmen, 3. sınıf proje teslimi. sabaha kadar, bi bu şarkı, çevir arkada "working class hero", tekrar çevir arkada bu. (kasetle ilgili böyle gıcık bişi vardı. sonraki şarkıya istediğin gibi geçemiyodun. ileri sarmak gerekiyordu, zaman alıyordu. daha kötüsü, mesela, lisede etüt akşamlarında, walkman zamanlarında, pil yiyordu. o yüzden kaset çıkarılır, kaleme takılır ve elde böle sallaya sallaya çevrilip sarılırdı:))) Dylan, Sarah ve Hurricane, aslında Desire'ın tamamı; lise iki, yatakhanede pencerenin yanındaki yatakta olduğum zaman. bi de tabi, grateful dead, blues for allah. o benim çok uzun zaman tek dead albümümdü, ki hala en sevilenidir. Bahar albümüydü benim için, ne zaman nisan mayıs olur, ben blues for allah'ı çıkarırım. Özellikle Help on the Way. Ne şarkıdır ya..

İnternet dünyası hızlı paylaşıma açık olmaya başladığından beri bunları topluyorum. Ve diğer yeni şeyleri; müziğe ulaşmak bi tatlı, bu müziği bu kadar sevmiş, bunu bu kadar önemsemiş başka insanlara ulaşıyor olmak başka bir tatlı. Aracısız, çıkarsız iletişim. hep diyorum, sosyalizm internette geldi, sadece daha kimse farkında diil.

PLAYLIST:

1) Felt'ten bir şarkı daha, Now She's Gone.

2) Eloy'un Power and Passion'ı peşine düşülmüş, kaset zamanlarından beri dinlenmemiş albümlerden birisi. Eloy, Almanlar'ın 70'ler progressive'ine büyük katkısı 'krautrock' gruplarından. Krautrock'ın bizim 17 yaş dünyamıza girebilmiş 1-2 grubundan biridir. Çok da hastası diildik (e king crimson'ı adım adım keşfettiğimiz bi dönemde takdir edilir ki Eloy'a pek sıra gelmiyor.) "1-2 eloy albümünü dinleyince hepsini dinlemiş gibi oluyorsun" derdik, haksız da sayılmazdı. Ama dinlemiş bulunduklarımızı da hep sevdik. Çok becerikli, çok çığır açıcı değiller ama hep çok samimiler. En güzelini, tam olarak kastettiğimi George Stariston demiş (http://starling.rinet.ru/music/eloy.htm#Inside):
"I was very much tempted to dismiss these guys as an inferior take on their prog predecessors with twice as much pretention and ten times as less talent. But eventually, they do get under your skin - maybe it's the production, or that weird accent, or hell, maybe it's just the fact that they actually write good melodies. Or maybe just the fact that they find the best bits to steal? Or maybe because they have the audacity to combine so many different elements from so many different prog sub-styles? But most probably, it's just because they are goal-oriented and adequate: they stick in with their interpretation of 'astral rock', and it works. There's subtlety and there's energy, there's enough diversity and atmosphere - heck, what else does one need? Fish and chips? I have a slightly similar reaction to Hawkwind: it's all very stupid and cartoonish, but even stupid cartoons can come with a 'plus' mark provided their author has some sort of vision."
Bu albüm bana Ayvalık'taki hep beraber tatilimizdir, liseyi yeni bitirdiğimiz yaz, Kaplan'ların yazlığının terasında , bu şarkı çalıyorken, yıldızların sürekli aynı tarafa ama hiç bitmeyen ve başa da dönmeyen imkansız kayışlarıdır. (Melih blog okumaz zannımca, Anıl sen okuduğunda hatırlat bunu lütfen ona.) (Burda verilen referans bi yandan elbette o Ayvalık tatilinde tüketilen biraya, ama bi yandan da şarkının kendisine; onun o ara bölümünün, tek bir akorun sürekli kendi üstüne yıkıldığı hipnotik kısıma.)

3) Eloy'un (ve mesela Camel'in) bu melodik tarzı bize hep çok tanıdık gelir. İlk ve otomatik tepki orda bu coğrafyadan bazı izler bulmaktır, ama bu yanlış, dahası haksız. Bu insanlar, etnik ya da coğrafi öğrenmişliğin kolaycılığının ötesinde, evrensel bir yeni adımı arıyorlardı müziklerinde, bu yer'le değil, zamanla ilgili bir şey; 70'lerle. Pirana'nın (yine 70'lerden Avustralya'dan bir grup) bu şarkısı, türkçe sözlerle ve azıcık farklı bir vokal tarzıyla çok kolayca bir Cem Karaca şarkısı olabilir. Ama bu Pirana'yı bir "Anadolu Rock" grubu yapmaz (ki çok talihsiz bir isimdir, bence kaçırılmış bir şansa işaret eder) (öte yandan Pirana adamalarının haritada Anadolu'yu gösterebileceklerinden emin diilim), tersine Cem Karaca'yı ve onunla çalışmış müzisyenleri (özellikle de onları) zamanlarını iyi koklamış müzisyenler yapar.

(Bu arada nasıl muhteşem güçlü bir klavyedir di mi. Benim kuşağım, herhalde büyük oranda, 12-14 yaşını heavy metal dinleyerek geçirmiştir, bu yüzden de gitarın aksine, kocaman yepyeni bir dünya olmuştu bizim için bu zamanında. 15 yaşımda ilk kez bir Deep Purple şarkısının beni çektiği zamanları hatırlarım, bi dakka ya bambaşka bişii var burda olmuştum. (Child in Time tabi ki, başkası olabilir mi) John Lord'dan, Hammond'un, Ray Manzarek'ten, Fender Rhodes'un birer enstrüman olmaya terfi etmiş markalar olduğunu öğrendim metalci bi çocuk olarak. Mellotron'u ise Crimson'dan önce Stairway to Heaven'da duymuştum ama flüt sanmıştım. (Bi iki yıl sonra Moğollar'ın muhteşem Murat Ses'ini dinlemiştim. Leman'ın (o zaman daha Limon muydu?) "Moğollar tekrar birleşsin konser versin" kampanyası için Eskişehir Fen Lisesi'nden 70 küsür ilgili ilgisiz kişiyi biz örgütlemiştik, gönderdiğimiz mektupla dergide imzaların yayınlandığı köşede fazladan bir vurguyla biz yayınlanmıştık. Sonra da o "bişey yapmalı hey, bişey yapmalı ho!" rezaletinden en çok ben utanmıştım. Artık New Age tarzı şeylerle ilgilenen Murat Ses bu yeniden birleşme için yaşadığı Viyana'dan "beni arayan olmadı" diyordu. Yuh! O aleti bu ülkede o kadar güzel döven, bi sonraki jazzcılar olmuştur herhalde.) Klavyeyle biraz geç tanışmıştık yani, ve bizim suçumuz değildi. Hala durum bu. Rage Against the Machine'in falan çağı bu; bir gitardan çıkabilecek en sentetik sesleri, çalacak ilginç bişii olmayışını kamufle etmek için kullanan Morello gibi bi adamın albüm kapağına göğsünü gere gere "müziğimizde asla synthesizer kullanmayız biz" yazdığı garip zamanlar. Hammond ve Rhodes şimdi Jazz'la özdeşleşen şeyler. Yazık.) (Tüm bu bir milyon parantez için özür, çenem düştü iyi mi.)

4) Ram bugünün keşfiydi. Onlar da 1 tane müthiş albüm yapıp silinip gitmiş gruplardan. Benim için hep eksikliğini duyduğum bir birleşimi doyuruyorlar; kıta avrupasının eklektik kompozisyon biçimleriyle öbür tarafın expresyonist gitaristlerinin, özellikle de Hendrix'in birleşimi. (Eloy, Camel, Yes, ELP gibi devlerde olamayan şey. Crimson'da tabi ki olan şey, laf Fripp'e gelecek.) Size şu bloglarda dolanırken ezbere güvenilebilecek bir formül; eğer bir prog grubun (ingiliz olsun, krautrock olsun, amerikan olsun, hatta italyan olsun) gitaristindeki hendrix etkisinden bahsediliyorsa o albümü direk indirin. Fripp gibi bir büyük usta bile, verdiği seminerlerden birinde bi yığın kuramsal şeyden bahsettikten sonra diyordu ki, "hepsi bir yana, Purple Haze'in ilk rifflerini duyduğum an içimi saran heyecan başka." (Sonra da, "lafını etmişken, azıcık çalasım geldi" diyip gitarı alıyor ve purple haze üzerine azıcık doğaçlıyor. Öyle bir seminer.) (Bu arada şarkıdaki flüt soloya dikkat. Biraz kısa kesiliyor ne yazık.)

5) Help on the Way. Oradan da dosdoğru Slipknot. (Aslında ordan da doğruca Franklin's Tower, ama yanlış hatırlamıyosam bu kayıt orda kesiyor) Fazla lafa gerek yok. Hiç kimse böyle kolayca, böyle çabasız, neredeyse kendiliğinden, rock'dan jazz'a, progressive'e, psychedelic'e, ordan kolaycana country'ye geçip de bunu sıkıntısız, zorlama, hibridleşme hissettirmeden paketleyemez. Bu çalan Dead müziğidir ve Dead'den sonra "bizim müziğimizin bir tarzı yok, illa isim koymak gerekirse bu x grubunun tarzıdır" demiş bulunan tüm yeni yetmelerin yaptığı sadece çocuk müziğidir. (Jerry Garcia bir söyleşisinde -Dead sonrası zamanında- "12 insan ömrüne yetecek malzeme var elimde" diyordu, ve laf olsun diye söylediğini hiç sanmıyorum, ve o bile ölüp gitti, yani mağrur olun çocuklar).

Off. Niye böyle yazmayı bitiremiyorum? Çünkü oturup tezimi yazmam gerek. Budur yani..

*(Felt hakkında) 8 DAYS IN APRIL - VINTAGE PSYCHEDELIC PROGRESSIVE AND KRAUTROCK'tan:

http://toterallee.blogspot.com/

"Superb turn of the decade rock from Alabama USA. Melodic Floyd-like progressive flourishes but with blistering acid guitar, soulful vocals and shimmering keyboards. Crashing riffs and peaceful waves abound. I was hooked from the opening bars of the beautiful "Look At The Sun" and this thing held my attention until the very end. How can somebody make an album this good and just disappear? Were they chewed up by a heartless music industry, was there a personal tragedy, or, artistic vision realized, did they just move on?

Edit: After I posted this way back in 2005, I got an e-mail from the bass player who told me that shortly after the album was recorded the guitarist and main songwriter, who was only 17 (!), was busted for pot. In early 1970's Alabama this was probably a pretty serious thing. End of the band."

2008-02-03T20:29:00.000+01:00

Cuma akşamı bizim çocuklarla ve ali hocayla yemekte konuşurken iki üç gün önceki bayrakların sebebi anlaşıldı; kraliçenin doğum günüymüş. (Şu anki kraliçenin. Bu garibinkini sadece bayraklar asarak kutluyorlar. Annesininki queen's day diye bayram günü. O daha gelecek, ki görmek de gerekecek. Çılgın olurmuş diyorlar. Herkes sokaklarda falan.) Biz de bu vesileyle allah başımızdan eksik etmesin diye kadeh kaldırdık. (Böyle bi takım espriler var, ben acaip gülüyorum, müthiş seviyorum. Çok da açıklayamıyorum bunlara niye bu kadar bayıldığımı. Apaçık, hatta salakça apaçık, çok derinleri kurcalamadan rahatça yayılanlar. Alkış beklemeden kendi kendilerine eğlenen espriler. Allah kraliçeyi başımızdan eksik etmesin böle bişi. Ama bunun kralı şu eski karton dekorlu saraylı keloğlan filimlerinden birinde vardı; padişah (Hulusi Kentmen) sarayında sinirli sinirli dolanıyor söyleniyor falan, dalkavukları da peşinden, hasta olmuş sürekli hapşırıyor padişah, ve o hapşırdıkça arkasındakiler hep beraber: "Padişahım çok yaşa!". Bu beni her seferinde müthiş güldürür. Bişi yok halbuki, basit salak bi şey. Ama bayılıyorum.) Cumartersi Ferruh'la yemek. Hoş muhabbet uzun uzun. Daha çok yapmalı. Onu istasyonda karşılamak için çıktığımda meydanda bi anda bi sürü rengarenk caf caflı kıyafetli insanlar, bandolar, süslenmiş arabalar falan. Bu sefer de karnaval varmış. Okul-ev yabancı yabancı yaşayıp ne olur biter bilmeyince komik oluyor, herkesin bilip de hazırlık yaptığı şeylerle sokakta karşılaşıyosun.
Tez pek bi yavaş. Giremiyorum pek. Dönemiyorum daha doğrusu. Parça parça bişiler yapıyorum evet, ne zamandır, ama oturup en son yoğun bi şekilde teze kafa yorduğumda iki yaz önceydi. Bozcaadaya gitmeden önce. 80 yıl önceymiş gibi geliyor. Bi writer's blocklar bi bişiiler falan. öf. İşlerimi bi toparlasam, ritme girsem. Her şey yoluna girse, rutin olsa artık. Sevgilim yanıma gelse. Döne döne yaşayıp gitsek işte. pıf.

Blues zamanlarımdayım şu ara.

(Black Cat Bones - Grateful Dead - Allman Brothers Band)

Dead. Grateful Dead'i ne çok sevdiimi anlatmış mıydım. Çok.

(Sağdaki playerda sağ taraf çıkmıyo bi şekilde beceremedim. Çubuk görünmüyo yani. Allman Brothers'dan sonra next diyince iki tane daha dead var.)

2008-01-27T18:49:00.000+01:00

Sometimes I think of Tweeter, sometimes I think of Jan,
Sometimes I dont think about nothing but the Monkey Man.

"Canım sıkılıyor, hem de pek sıkılıyor, ööle bi sıkılıyor ki nasıl anlatsam bilemiyorum, şööle anlatayım mesela" konulu günlüklerden kendi payıma düşeni yeni yetmeliğim boyunca elbet ben de tuttum. Arada bir iki güzel demişim be cümlesi çıkıyor tüm o sivilcemsi yazılardan, ama toplamda o günlüklerin kapağını görmek istemiyorum şimdi. Sevgili günlük, canım sıkılıyor tarzına bir doymuşluğum ve hatta gıcığım var yani.
Öte taraftan, zaten, hollanda günlüğü dese de başlık, günlük gibi de görmüyorum ben bunu; daha çok 10-15 arkadaşa aynı anda mektup yazmak gibi. İletişimsel bişi yani, çok da kişisel diil. Canımı sıkan, anlatmak istediğim bişi olursa da anlatıyorum, iyi de oluyor, geçen haftaki gibi. (Nefis arkadaşlarım var benim, pıt-pıt istediğinde canım hemen anlarlar ne istediğimi hiç esirgemezler benden.)
Ama her zaman öyle bol bol anlatası olmuyor insanın. Bazen işte, nothing but the monkey man. Arkadaşlar her zaman anlatıp durmak için diildir ki. Mektuplar da öyle. Bazen sadece basit bir yanyanalık hali, talepsiz beyansız. Küçük anlamsız varlık işaretleri. Bazen sadece, mesela, yanyana arabada oturmuş giderken diyelim, kenardan geçip giden dükkanın tabelasını okumak yüksek sesle: "boydarlı mobilya, döşeme, tamirat", ve diğeri, arabayı kullanan diyelim, başını sallayıp hı hı. Ve bu kadar, bi 15-20 dakka daha sakin huzurlu sessizlik yan yana. Böyle bir mektup yazma biçimi olabilir, dahası insanın buna ihtiyacı olabilir. Böyle mektuplar yazmışlığım da çok oldu yeni yetmeyken. Şöyle şeyler yazardık mesela birbirimize; "hava karardı. çay koydum. travelling wilburies'in şu dylan'ın söylediği şarkısını dinliyorum, tweeter and the monkey man". Bu kadar. Tüm bu 'havadisler' zarflanır pullanır gönderilirdi (hey gidi hey).
Ama bunun blog karşılığı nasıl olacak? Eninde sonunda sevgili günlük, çok sıkılıyorum olacak işte. Hem de hollanda günlüğü bu, sormazlar mı adama Ankara'da sıkılmaların suyu mu çıktı da oralara sıkılmaya gittin diye. Ama naapiim, hava kapalı, bi yığın iş birikti, bi de demiş miydim, hava kapalı, hep kapalı. Sıkıldım işte yav, adı bu. Olan buysa bu yazılacaktır elbet. Ben buradayım yani, ey blogger, sen neredesin.

...
NAI'nin kitapçısında indirim haftasonu. Erkenden gittik ama en iyiler gitmişti. Yine de bir kaç güzel şey, en önemlisi nihayet doğru düzgün bi rehber. Sonra öbür sahaf, yine güzel kitaplar. Telefonda bi arkadaşla sadece basit bi "rotterdam'da mısınız siz ben de şimdi indim, nerdesiniz - şey tarafında - tamam o zaman şeyin şeyinde buluşalım" üzerine buluşabildik, haritasız falan yani. Sevinç'in dikkat çektiği üzere güzel bişi bu: turist deiliz artık buralarda. Kunsthal'de Jean Tinguely sergisi, pek kıpır kıpır pek neşeli şen şakrak bir sanat, bayıldık. (hurdalardan yapılmış hareketli heykeller, ya da işlevsiz makinalar ya da neyse işte. Sadece soyut diildi, espriliydi de, çok sevdim.) Akşam Dizzy'de. Rotterdamı'ın (herhalde) en hoş jazz klubü bi sürü striptiz falan şeysinin olduu tarafta. Uygunudur belki, kimse rahatsız görünmüyodu en azından.
Gazete durmadan. Türkiye'de başörtüsü, merkez bankası vs. Mimarlığa yol açınız ulan çıkışı. Sağdan soldan bi sürü okuyup insanlarla mailleşip falan sıkıntı katmer katmer. Şeytan diyo "Türkiye mi? Uzakta, Asya'da bir ülke olsa gerek" ol. Nasıl olsa her yerde gurbetteyiz di mi, belki en çok orda, en çok en çok da İstanbul'da.
Çay koydum şimdi. Felt çalıyor. Bilmezsiniz Felt'i, ben de çok şans eseri denk geldim. 70'lerin başında 1 tane albüm yapıp daalmışlar. Böle "günde 50 cent için pamuk tarlasında belim kırıldı, sonra abim vietnam'da öldü" falan diye sözler yazıp, gayet beyaz bir gırtlakla hiç gocunmadan böle nefis nefis söyleyip bi de böle böle geveze geveze sızlanan nefis sololar çalan adamlar işte. Varmış böyle insanlar bi zaman.
Ama işte o güzel insanlar o iyi atlara binip gittiler di mi, hep beraber. Şu yol temizleme ekipleri İstanbul şubenin seçimlerini de kazansalardı tam we are leaving you dont need us havası olacaktı üstüme üstüme şu güneş yok memlekette. Neyse ki 1 tanecik mimarlar odamız var di mi. Bu seferlik. Hakim rüzgarı arkasına aldıında 15 günde ne biçim fırtına koparıyor insan. Öbür seçime kral olurlar kesin.
Ben oturiim ders falan çalışiim ya. Pıf. Zaten bi tweeter, bi monkey man, bi de öbür kızcaız, Jan. -Ona noolmuş? -For reasons unexplained she loved the monkey man.

...
Oynayanlar (in ordır of epperiıns):

Tweeter and the Monkey Man, Travelling Wilburies (TW, George Harrison -beatles adamı-, Roy Orbison -şu pretty woman işte-, Tom Petty -and the Heartbreakers olan-, Bob Dylan -canım- ve Jeff Lynne -bu da mühim bi adamdı ama unuttum-'den mürekkep bi süper grouptur.)

"Türkiye mi? Uzakta, Asya'da bir ülke olsa gerek": Bunu hatırlıyosunuz di mi, trt'de görüyo musunuz ülkemizi nası da tanıtamamışız konulu bi eğitici filmcikte amerikalı bi adam böle diyodu, yoldan çevrilip sorulmuş. Böle bi eğitici filmcikler serisi vardı. "Ama ben yapınca alışverişi, zaten alıyorum satış fişi!" vardı mesela. Şimdiki çocuklara izletsen onları ne bu eski doğu bloğu ülkesi şeysi mi falan derler. Gıcık şeyler...

Weeping Mamma Blues, Felt.

Güzel insanlar, iyi atlar; nefis bir Yaşar Kemal hikayesidir, bi yerden bulsam da koysam..

We are leaving you dont need us: Aynı mealdeki bir CSNY ve Jefferson Airplane şarkısında geçer içli içli; Wooden Ships. David Crosby'nin (Onur sakalları kesip sadece bıyık kaldıında acaip benzediği adam) evinde JA gitaristi adı neydi unuttumun da olduu bi ortamda hep beraber yazmışlar. Önce CSNY koymuş albüme sonra JA. Her iki grup da eser sahibidir, o yüzden Rock müzik tarihine iki orjinal versiyonu olan bir şarkı olarak geçmiştir. Crosby tayfasınınki daha cool ama üzüntülü, Airplanecilerinki daha ürpertici ve üzüntülü. Ben önceleri ikincisini severdim, sonraları ilkini. Hepsini sevdim ben. Canlarım benim.

2008-01-21T18:31:00.000+01:00

Hay böyle aşkın ızdırabını!..

Bilinir, müzik bana önemlidir. Her şeyden önce dinleyici olarak. Bu da ızdırap konusu olmuştur zaman zaman, ama şimdi konu bu diil.
Müzikle, son derece kişisel bir seviyede tutmaya özen göstererek, üretiyor olma tarafından da uuraşmaktayım yıllardır; yıllardır dediim, elimi şöle bel seviyesinde tutarak 'şu kadarlıımdan beri' diyebileceim bir zamandır. Ama yine o kadar zamandır da, parmaklarımı şööle bir fıstık kadar açarak 'şu kadar bişiiler yapıyorum işte' dememi gerektirecek bir yoğunlukta. Bu işi böle amatör bir seviyede tutmak önemli oldu benim için, kendime müzisyen diyebilecek bi şekle soksaydım çünkü, müzikle ilgili diğer taraf, dinleyici olan, çok şey bekleyecekti kendimden, çünkü müzik görgüm, şu yazıda öğle gereksiz bir ezikliğe girmediimi özellikle göstermek için söylüyorum, müzik bilgimden de müzisyenlik becerimden de çok çok ötede oldu her zaman. Ve işin keyfini kaçırmamak adına böyle olması işime geldi.
Yani ben her zaman iki tımbırdatıyor oldum. Hiç bir zaman 'müzisyen' olmadım.. (Çok da hoşuma giderdi halbuki şööle "merhaba bayağn, ben bilge, müzisyenim" diyebilmek. (bu bayağn parantezini yapmasam olmazdı, şurdan biliyorum; ben şu hayatta yüzyüze n kadar müzisyenle tanıştıysam, en az 8n kadar portföyünde bir müzisyen eski sevgili olan kadınla tanıştım. demek ki.)) Yani, dediim, hep iki tıngırdatıyor oldum.
Buraya gelirken ilk seferde sıra onlara gelmeyeceğini bildiğimden, gitarımı, udumu ve tüm müzik programlarımı bırakmıştım ankarada. ilk zaman meksika stratı ankarada satıp üztüne biraz daha koyup buralardan amerikan strat almak şeklinde bir fantazi vardı, ama benim emektar, kıvılcım'da 4 ay bekleyip müşteri bulamayınca (e iyi gitar çünkü hakkı olan parayı istedik, naapalım kimsenin yokmuş parası) (onur arkadaşlarıyla başka bişii için gittiinde görmüş onu orda beklerken, "ben biliyorum bu gitarı, abiminki" demiş de kıvılcım adamı da "e niye bizi uuraştırıyorsun abinden alsana direk" demiş. O kadar ilgisiz kalmış yani), sırtlandım onu getirdim, tüm yükün yanında taşıdım, hayatta yanınızda tutmanıza izin veremeyiz yasa gereği, biz onu arkada bi yere koyarız diyen iki ayrı hostese allaaşkına sağlam bi yere koyun veri prişıss falan diye yalvardım falan (hatta ilk uçakta başka bi gitar daha vardı, hostesler kendi aralarında konuşuyorlardı, bi uçuşta iki gitar ya, şansa bak diye). Neyse, geldik Hollanda evimize.
Ta-taa. İlk sürprüz: dayımdan alıp getirdiğim bu laptopun o kadar adi bir ses kartı varmış ki meğersem, gitarı bağladığımda sesini dışarı veremiyor. Dördüncü sınıftayken sahip olduğum ilk PC'nin ses kartı bu kadar beceriksizdi en son. (Arkadaşlar biz gitarı bilgisayara bağlıyoruz ööle çalıp kaydediyoruz derlerdi de nasıl yani derdim. 8-10 yıl falan önceydi.) Gerizekalı şey son oyunları çalıştırmayı biliyor ama. (Bilgisayar sektöründen de iyice nefret ettim bu yüzden, pc dünyası hala güzelmiş bu laptopcıların yanında, en azından kişiselleşebiliyodu, ulan kapitalizm işte, neyse.) Bi iki kurcaladım, çaldığımı duymuyorum ama kaydedebiliyorum. Eh dedim, ben de zaten öyle performans adamı diilim, kırk yılda iki şarkı kaydediim mutlu olabiliyorum, kıytırık bi amfi alırım çalmam gerektiinde, ama yeter ki "benim şarkım" diyebileceim bişiler yapmama izin versin di mi. Sonraki sürpriz: ne cakewalk, ne reason (her zaman kullandıım programlar) bu ses kartını beğenmediler. Ses çıkmıyo işte anacım ya. İki haftadır kısıtlı bilgisayar bilgimle atmadıım takla kalmadı. Ses çıkmıyo. Yok haram bana bu işler bu laptopla. Olmayacak.
Şimdi, benim böyle şeyleri ağlayabildiim tek omuz olan biricik sevgilimin de dedii gibi, 3-5 ay kasar para biriktirir istediim şeyleri yapabilen yeni bi laptop alırım, olur biter. di mi, mesele bu. cık. diil. ben bezdim, yeter arkadaşlar. bu işlerin gün geçtikçe iyileşiyor olması gerekirdi, yani baksanıza herkese bööle oluyo. melih kendisine, daha iyi bi gitar, daha iyi bi ses kartı, daha iyi bi pedal takımı aldı. umut heves etti gitti mandolin aldı, başka bi heves esti gitti bas gitar aldı. ben gittim kendime yeni bi bilgisayar aldım (3 yıl önce) ses kartı öncekinden daha kötü oldu, "latency" denen problemi aşmak için şeytanın aklına gelmeyecek şeyler yaptım, e aştım sonunda, (altyapı olması gereken şeyi kendi kendine çaldırıp kaydedip sonra ilk versiyonun üstüne kendim çalıp böylece iki kaydedilmiş şey yan yana konduunda, kendi kendisini kaydetmiş altyapıyla benim çaldığım arasında eş miktarda latency olmasını sağlayıp yani aslında latency yokmuş gibi duyulmasını sağlayarak) bu arada yaptığım en güzel 3 şarkıyı kaydettim. Ve bir sonraki bilgisayarım latency problemini mumla aratıyor. Ben şu anda müzik yapabilme teknolojisi anlamında 10 yıl öncesine döndüm. Param yoktu daha iyisini yapamazdım. Yarın öbür gün param olur. Ama mesele bu diil. Ben artık sıkıldım. Bu benim 3 kuruşluk zevkimdi. Ama ben kendimi bildim bileli bu 3 kuruş için 30 liralık emek harcıyorum. Ve zaman geçtikçe bu azalmıyor artıyor. E o zaman, başlığa dönelim, sikerim ben böyle aşkın ızdırabını.
Buradan ilan ediyorum: Vazgeçiyorum Ben bu müzisyencilik oyununu artık bırakıyorum. Olmadı işte. Bu 3 kuruşluk tatmin bana yar olmadı.
Gitar odanın bi köşesinde dursun, güzel görünüyor, dekoratif olarak. Ud, umutcum sende kalsın. Eminim benden iyi bakarsın. Şu ana kadar yaptığım ve dijital olarak kaydedilmiş olan herşey özge'de bi dvd'de zaten. En azından saklanmaya değer olanlar. Bu kadar. Bıktırdı bu iş beni. Ben 17 yaşındayken bana dönmeyecek sevdaları sürdürüyor olmaktan haz alırdım. Şimdi 32 olmama aylar kaldı. Olcak şey var olmayacak şey var.
Hala müzik dinleme işinde bildiiniz en muhteşem otoriteye diz çöktürürüm, o ayrı.

2008-01-09T19:51:00.000+01:00

3 yılbaşı partisi, 4 rakı masası, 6-7 dışarıda dostlarla bira akşamı, 3 Deniz bebek pışpışlaması, 2 anne sofrası (özgeninki, benimki), 1 anane mantısı, 1 sempozyum, 3 jüri, need for speed'de 3 en iyi tur zamanı ve bolca en hasından sevgiliyle-televizyon-karşısında-sarılıp-mayışma hali...

şimdi döndüm. damağımda kaldı.

2007-12-14T16:22:00.000+01:00

Çanta topluyorum tatlı tatlı. İşlerimin önemli, daha doğrusu acil kısmını bitirdim. Sabahın köründe kalkıp düşücem yola. Akşama doğru Özgem beni karşılayacak İstanbulda havaalanında. Pazartesi de sevgilimlen beraber gelicez Ankara'ya. Oh oh pek keyifliyim. Rabia'nın yorumda dediği gibi memleketin taşı toprağı, hele Ankara'nın, pek özlenecek gibi değil, hatta Tolga'nın dediği İzmir'in mavi sularını bile daha pek özlemedim, ama insanlar çok özleniyor işte. İki bariz önceliğimden sonra (sefkilim ve deniz bebek tabii ki) herkesle vakit geçirmeye pek sabırsızım:))

Buraya bikaç foto daha koyiim yola çıkmadan, hazırlık olsun ne var ne yoka.

Ofisin penceresinden. Ortaya tramvay yolu ve park yapıyorlar. İnşaat konusunda bi yavaşlar, bi yavaşlar görmeniz lazım. Kimseyi çalışırken görmüyorum, anca duruyo her şey ööle. Biter bi gün inşallah..Odamın penceresinden. Saat sabah 8.30u geçiyor bu esnada. Kuzey memleketinde kış işte, naapcaksın.. (Bu arada yurtla ilgili bi not; tu delftteki diğer öğrencilerin bizim yurda "phd-postdoc farm" dediklerini öğrendim. Çok güldüm, çok uygun, çok yakışmış. Bi yığın oda var, alt kattaki Olgu, Merve ve Tanya'dan başka tanıdığım insan yok. Başkalarıyla belki asansörde karşılaşırsak kırk yılda bir selamlaşıyoruz. "Farm", o kadar yakışmış yani.) (Son iki üç haftadaki seri hırsızlıklardan bahsetmiycem, neşeli bi yazı bu.)

Bayılıyorum bisikletin bu kadar önemli ve yaygın olduğu bir yerde yaşamaya.Lafı açılmışken, bu da benim güzellik. Batavus buraların iyi markalarından, pek çok insana göre çok para verdim ama bu marka için hala kelepir. Şimdi üç hafta orada bağlı kalacak diye avludaki garajın daha havadar bi köşesine bıraktım, dışarıya falan bakar çimleri koklar :) Üstü kapalı garajın, yağmur yağmayacak yani üstüne merak etmeyin.
Burası da Alper'le Sevinç'in evi. O pencere boydan boya yoğun bi yeşilliğe bakıyo, yapraklar dökülünce farkettik arkada başka binaların olduğunu. Güzel yani, gayet güzel.Alperlerin mahalle.

Bu sefer şarkı falan yok. Benden müzik dinlemek isteyen önümüzdeki bi iki hafta bi zahmet evime kadar gelsin:) Evim demişken, Ankara'da yine eski evimde kalıcam, Şair Nedim'de yani. Çok güzel, çok anlamlı benim için..
Beklerim yani. Yolu biliyorsunuz.

2007-12-09T23:02:00.000+01:00

Şu aralar biraz yoğunca, çünkü Türkiye'ye dönüyorum 3 haftaya yakın bi tatil için ve dönmeden bitmesi gereken işler var. Bi yandan da yolculuk hazırlığı. Yakın zaman için planlanmış bir tatilin varlığı kadar motive edici bi şi yok:) Çalışıp duruyorum işte.
Ama bu hafta sonu biraz dolaştım fotoğraf çektim. Onları koyabilirim, ne zamandır kara kuru metin metin gidiyoduk..

Klasik Delft hali. "Oh ne güzel, ne sakin, ne huzurlu" ile şu 3-5 yerde gördüüm kartpostal sloganı "Delft!? So fucking boring, nothing to do.." arası, ya da daha doorusu bazen o, bazen o.

Besteenmarkt baya hareketli bu ara çünkü buz pateni sahasına dönüştürülmüş durumda. Pek niyetim yok, buz benim için hala üzerine basılınca kıç üstü oturulan bi şey.

Yeni kilisenin apsisinin hemen arkasında, kentin en sevdiğim şirin köprülerinden biri. Köşedeki her bi kenarı ayrı yamuk küçük bina muhteşem, masal kitabı illüstrasyonu gibi.

Burası kendi aramızda önceleri "köşedeki yer" sonra o geceden beri "şiirli yer" olarak kodlanmış pub. Ama yazık ki, son bir kaç gidişimiz kapıdan bakıp ayakta duracak yer olmadığını görüp çıkmamızdan ibaret.
Başka bir sevdiğimiz yer, Minos: Pita Giros (döner) ve yunan birası (Mythos). Hiç fena değil.
Bi kaç kez de buraya gittik, aslında içinin fotoları gerek. Devasa ve büyüleyici ahşap kirişleri olan eski bir bina.Ve son zamanların favorisi Bebop. Ama galiba daha çok Jose ve ben. Cuma akşamı yanımızdaki grubu oraya sürükledik, ama kalmalarını sağlayamadık. Kalabalıktı tabi çok, haklı insanlar.Utrecht'e gidiyorum. Arkada tipik Dutch landscape.

Utrecht. Galiba ben en çok bu kenti sevdim. Delft gibi ama çok daha büyük ve daha cıvıl cıvıl.

Postane binası, yanlış hatırlamıyosam Berlage'nin yine. Berlage bunların Mimar Kemalettin'i gibi bişi oluyor.

Ve işte vs. Yola çıkmadan daha çekmek niyetindeyim.

Van der Graaf Generator'ün My Room diye bi şarkısına denk geldim. Pek yumuşak, pek tatlı geldi bana. Halbuki, o proto-prog tarihsel önemine rağmen çok da delisi değilimdir bu grubun. O çalabilir arkada.

2007-11-27T21:19:00.000+01:00

Introduction to Architecture'daki slaytlardan başlayarak modern mimarlık üzerine her en-mühimler serisinde mutlaka yeri olan ve bi şekilde uğramalı diye gelir gelmez haritalardan bakıp yerini ezberlediğim bir binayı yakından görebildim sonunda; Rietveld, 1924, Schroder House (tüm 321 sınıflarının kafasında de Stijl=bu slayt refleksi vardır). Gerçekten çok güzel. Çok çok çok güzel. Daha önce de demiştim ama bu sefer daha net; bir roman kahramanıyla tanışmak gibi..

Başka önemli binalar da gördük, Utrecht'te üniversite civarına gitmişken. Koolhaas'ın Educatorium'u (1997) ve Wiel Arets'in kütüphane binası (2004). Öğrenci jargonuna "fold yapmış" ve "black box yapmış" ifadelerinin girişine önayak olan binalar.

Buraya böyle binalarla ilgili bişeyler yazarken olası okuyucu grubunun karışıklığı işi zorlaştırıyor. Blogu sürekli takip eden çekirdek grubun Ankara'daki yakın arkadaş grubu olduğunu biliyorum, temel hedef kitle mimar olmayan bi grup yani. Ama okuldan da insanların zaman zaman açıp baktıklarını biliyorum. Temel bilgi de onlara abes.

O yüzden aslında aktarılan temel şey şu; gittim benim için önemli olan, yaptığım işle ilgili mühim bazı şeyleri yerinde gördüm, ey eş dost, yani demeyin ki, Bilge'yi de gönderdik oraya ama anca bira içip göbeini kaşıyo..

Cuma akşamı küçük bir grup Alper'lerde yemek yiyip sohbet ettik. Onların burdaki ilk kabulüydü, ama nasıl özlemişiz ki bu ev muhabbeti işini, tatlı tatlı sohbet etmesiyle, bağıra çağıra politika tartışmasıyla falan her şeyiyle, eh biz kalkalım artık dediğimizde sabah yediydi. Üç ay önceydi en son, veda yemeğinden sonra eve gittiğimizde. En tatlı şeylerden biriydi, hep beraber bir yere gidilip de kalkıldığında insanları kandırıp toplayıp eve götürmek..

Şarkı: Geçenlerde Mr. Bungle'ı anmıştım, ondan bişii koyayım. California'dan Ars Moriendi. Ellerine aldıkları materyale 4 küsür dakika içinde yaptıkları müthiş. Ve bu şarkıyı dinleyip de Balkan müziği ve bilmem ne karışımı bir grup sanmayın, bu şarkı için canları öyle istemiş. Böyle bir ikinci şarkı da yok (galiba). Bunu herhangi bir şeyle yapabiliyorlar.